Het Soepcafé in Raalte begon onder meer om voedselverspilling tegen te gaan. Gekregen voedsel van supermarkten en (horeca)bedrijven vond zo een tweede bestemming. Maar die stroom etenswaar droogt een beetje op. Eten is duur en er is steeds minder aan ‘reststromen’ beschikbaar. Edoch: wat gebleven is, is de gezelligheid en het samen zijn tijdens het Soepcafé. ‘Het voorziet in een behoefte. Ik ga altijd zo intens tevreden naar huis’, vertelt initiatiefnemer Dinette Geerts. Zorg is georganiseerde zorg vanuit instellingen aangesloten bij Salland United, baar de coalitie/thema gaat verder. Vrijwilligerswerk is minstens zo belangrijk voor welzijn.
Het is drie uur vrijdagmiddag. Gemeenschapsruimte Het Annahuis aan de Plas in Raalte. Aan tafels is een groepje dames druk in de weer met het snijden van uien, paprika, tomaten, prei en andere groenten waar later soep van wordt gemaakt. Een Afghaanse Raaltese is er -los van de gezelligheid- vooral ook om haar taalvaardigheid bij te spijkeren. Om 16.15 uur komt een tweede groep vrijwilligers om de soepmaaltijd (inclusief stokbrood, kruidenboter en salade) voor te bereiden. Dan, rond de klok van vijf, stroomt de zaal vol. Zeventig regiobewoners hebben zich aangemeld. Dinette: ‘Dat is eigenlijk wel standaard. We zitten altijd vol.’
Naar voorbeeld uit Olst en Heino
Dinette was nieuwsgierig geworden naar de mogelijkheden van een Soepcafé in Raalte nadat ze stage had gelopen bij een soepcafé in Olst en er later één opzette in Heino. Waarom ook niet in Raalte? ‘Dat gaat me lukken’, dacht ze. Anno 2024 is het al een soort van instituut geworden. Elke maand, twaalf keer per jaar, is er een Soepcafé. Telkens ‘uitverkocht’. Over het succes ervan zegt Dinette. ‘We voorzien kennelijk in een wens. Onder ouderen is toch best veel eenzaamheid. Ze vinden het heerlijk om soms samen te zijn.’ De bijeenkomsten zijn bewust een beetje anoniem. Dinette: ‘Vaak wordt gedacht bij dit soort initiatieven dat het vooral voor minima is. Voor mensen die eten niet kunnen betalen. Maar als je dat zo benoemt, komt niemand. Uit schaamte. Nu overheerst de gezelligheid. Maar ik zie het wel als een vorm van zorg verlenen. Zorg is niet alleen medisch.’ En kennelijk is er behoefte. Pas was de gemeente Hellendoorn op bezoek om te kijken hoe Raalte dit organiseert.
Dinette Geerts bezig met de voorbereidingen voor het Soepcafé.
Verschuiving
Dinette begon het Soepcafé in Raalte om twee redenen. Enerzijds om onderlinge verbinding te maken, anderzijds om voedselverspilling tegen te gaan. Supermarkt, bakker, andere voedselproducenten leverden eten en drinken omdat het anders weg werd gegooid. ‘Dat is nu toch wel veranderd’, vertelt Dinette. ‘Eten is duur en er is steeds minder over. We krijgen nog steeds van de bakker, horeca, boeren en de super, en pas nog van de regionale aspergeteler aspergesoep, maar we moeten toch steeds meer zelf kopen. En een prei kost zo maar 95 cent. We vragen een vrijwillige bijdrage aan de mensen die komen eten, maar het is toch best lastig om het allemaal rond te krijgen. We krijgen gelukkig deze ruimte in bruikleen van de diaconie van de kerk. Die kosten hebben we dus niet. Maar het wordt allemaal wel krapper.’ Drank is er bijvoorbeeld niet, de bezoekers doen het met water. Muziek is er door vrijwilligers die muziek komen maken. Dinette hoopt dat het Soepcafé met giften en donaties door kan. ‘Als ik vanavond naar huis ga, ben ik echt intens gelukkig. Het geeft zoveel voldoening. Mensen verheugen zich er echt op.’